اولین پُست من

سلام

این اولین پست من در وبلاگم هست. راستش اولین پست خیلی سخته. چون آدم نمی دونه از کجا شروع کنه و چی بنویسه.

تصمیم من برای وبلاگ نویس شدن و ایجاد این وبلاگ ، خیلی اتفاقی بود. الان که دارم این متن را می نویسم روز ششم آذرماه 1386 برابر با 27 نوامبر 2007 میلادی است. ساعت 05:37 صبحه و کم کم سپیده صبح در حال فرا رسیدن است. همین الان ساعت زنگ خورد که مادرم برای نماز بیدار بشه. همیشه ساعت رو می زاره. بیدار می شه خاموشش می کنه و دوباره می خوابه . از وقتی من یادم می یاد نماز صبح مادرم قضا شده…

 راستی “قضا” رو درست نوشتم؟ امیدوارم اینطور باشه. اگر غلط املایی از من دیدید ، به بزرگواری خودتون ببخشید و زیاد از من به این خاطر ایراد نگیرید. به هر حال از یک نوجوان 18 ساله انتظار زیادی نمی شه داشت.

اصلیت من خوزستانی هست. در خوزستان به دنیا اومدم و در اینجا بزرگ شدم. و فعلاً هم در خوزستان زندگی می کنم.

از بهمن ماه امسال ، یعنی تقریباً دو ماه دیگر ، باید به دانشگاه بروم. من دو تا دیپلم گرفتم. اول دیپلم حسابداری را گرفتم و بعد دیپلم کامپیوتر را هم گرفتم. و دانشگاه هم رشته ی کامپیوتر قبول شدم. من به این رشته علاقه ی زیادی دارم.

بیشتر وقتم را پشت کامپیوتر می گذرانم. خیلی کم از خانه بیرون می زنم.

 به موسیقی علاقه ی زیادی دارم. روزی چند ساعت موزیک گوش می کنم. سبکهای زیادی را دوست دارم. از موسیقی سنتی و پاپ کلاسیک ایرانی گرفته تا موسیقی راک دهه ی هفتاد گروههایی مثل Pink Floyd و موسیقی عربی و پاپ غربی امروزی.

موسیقی برای من یک نیاز واقعی است. موسیقی قلبهای پاک و انسانهای مهربانی را بار می آورد. این قدرت موسیقی است که من به آن اعتقاد دارم.

آدم شب زنده داری هستم . بیشتر مواقع شبها تا صبح بیدار هستم. شب را خیلی دوست دارم. احساس آرامش عجیبی به من می دهد.

…

 حتماً این سوال در ذهنتان هست که چرا اسم وبلاگ را اینطور انتخاب کردم و چرا تصمیم دارم در مورد خاورمیانه بنویسم. در پاسخ باید بگویم که دلایل زیادی دارم که بسیاری از این دلایل را نمی توانم مستقیماً بیان کنم. زیرا در یک خط و یک پاراگراف و یک پست نمی گنجد. اما بطور خلاصه می گویم که من به یک خاورمیانه ی ایده آل اعتقاد دارم. معتقدم خاورمیانه ی ما علارغم همه ی جنگها ، خشونتها و زشتیهایی که مردم جهان از آن می بینند ، سرزمین مولانا ، حافظ ،جبران خلیل جبران و انسانهای بزرگ بسیاری بوده. چند تمدن بزرگ بشری در این سرزمین بوجود آمدند و فرهنگ و هنر زیستن متفاوتی را به انسانها آموختند. افتخار اولین منشور حقوق بشر ، اولین قانون نوشته شده ، اختراع خط و پول ، پیشرفتهای بزرگ در نجوم و ریاضیات ، شعر و موسیقی،رقص، عرفان و فلسفه ، نزد مردمان این سرزمین است. من به خاورمیانه از دیدگاه ” خاورمیانه ی بزرگ” نگاه می کنم. من خود را یک خاورمیانه ای می دانم.

به کشورهای لبنان ، مصر و البته کشور خودم یعنی ایران، علاقه ی زیادی دارم. من بخصوص به مسائل لبنان توجه زیادی می کنم و در این وبلاگ هم سعی می کنم تا جایی که می توانم در مورد این کشور صحبت کنم. متاسفانه تصور اغلب مردم ایرانی در مورد لبنان اشتباه است. ایرانیها فکر می کنند لبنان جایی مثل فلسطین است. هر روز کشت و کشتار می شود و مردم از صبح تا شب در فکر  جنگ و نابودی اسرائیل هستند. فکر می کنند لبنان یعنی فقط حزب الله و حسن نصرالله . این تصویری است که رسانه ها در ایران از لبنان به مردم ایران داده اند. در حالی که این واقعاً اشتباه است. دست کم می گویم اگر در لبنان شخصی به نام حسن نصرلله وجود دارد ، خوانندگان موسیقی پاپ عربی که اتفاقاً بعضی از آنها در ایران طرفداران زیادی دارند ، مثل نانسی عجرم ، هیفاء وهبی ، نوال زغبی و غیره ، را هم دارد.شاید این حرف خیلی ساده به نظر برسد. اما فکر می کنم برای اینکه به مردم ایران یادآوری شود که همه چیز، آن چیزی نیست که در رسانه های ایران نشان داده می شود، مفید است… .

به مسائل ایران هم توجه زیادی دارم. هر چه باشد در این کشور زندگی می کنم و هر اتفاقی در این کشور می افتد، مستقیماً یا غیرمستقیم، بر زندگی من (و همه ی ما) تاثیر می گذارد.

من دل نگرانیهای زیادی دارم . اما کلاً آدم امیدواری هستم. همیشه در سیاهترین نقطه ی تاریکی ، نور امیدی (هر چند ضعیف) می بینم.

به آزادی بیان ، آزادی مذهب و آزادیهای فردی و اجتماعی اعتقاد زیادی دارم. انسان انتقاد پذیری هستم. با سانسور به شدت مخالفم. حتی اگر بر ضد من باشد. من هیچوقت این ادعا را نمی کنم که حرف من همیشه درست است و چون من فکر می کنم چیزی درست است ، آن چیز درست باشد. اشتباهات و نقاط ضعفم را می پذیرم و در جهت رفع آنها تلاش می کنم. من می دانم نقاط ضعف بسیاری دارم ، چون می دانم هیچ انسانی وجود ندارد که ضعف نداشته باشد.

در نهایت اینکه من وبلاگ نویسی را شروع کردم که بیاموزم و به اطلاعات و دانش اندک خود بیافزایم و آنرا با دیگران(شما خواننده ی محترم) تقسیم کنم.

…

…

خوب این هم از اولین پست من. ببخشید که طولانی شد. شروعش اینطور بود وای به حال بقیه اش. خدا آخر عاقبت ما را بخیر کند… .

اگر لطف می کنید و لینک وبلاگ من را در وبلاگ خود قرار می دهید ، لطفاً مرا با خبر کنید تا متعاقباً این کار را انجام دهم.

با تشکر